In 'De gekkengallerij' is er geen spake van een verhaallijn of een boodschap, maar gewoon wat losse fragmenten die behalve de overgangen de constante onzin absoluut niets met elkaar te maken hebben. Er is met een gefingeerde forumdiscussie wel gelegenheid om te improviseren met tekst, maar dan wel binnen vastomlijnde grenzen. Om het publiek te boeien kozen ze voor beweeglijk theater. De dynamiek staat voorop.